Eşref Bolukçu
	Psikolojik Danışman & Pedegog
	esrefbolukcu@gmail.com

Sınıf öğretmeni bana öğrencinin çok zeki olduğunu ancak bir türlü başaramadığını söylemişti. Ertesi gün çocuğun annesini okula davet ettim… Anne, çocuğunun başarması için elinden geleni yaptığını, özel kursa gönderdiğini ama isteği sonucu alamadığını ifade etti.,. “Hocam anlamıyorum niye böyle oldu, ben hep o iyi olsun istiyorum. Ama o hep tersi oluyor: Bakkala gönderiyorum, paranın üstünü unutuyor, verdiğim görevleri yapmıyor. Daha çarpım tablosunu ezberleyemedi, istiklal marşını bilmiyor, sorduğum problemleri çözemiyor… Lütfen bana yardım edin…

Kısa bir yaşantı ile başladım yazıma ve hikaye ile mesaj vermeye çalışacağım. Ne dersiniz, çocuk problemli mi?

Evet bu görüşme sonucu bir problem olduğunu anladım. Evet, çocuk problemler yaşıyor ve yaşatıyordu. Ancak, çoğu kez olduğu gibi bu problemlerin sebebi çocuk değil anne idi… Problem, annenin mükemmeliyetçi olması ve yüksek başarı beklentisi idi. Çocuk, bu mükemmeliyetçi annenin beklentilerine cevap verememiş ve pes etmişti adeta. Hele annenin başarı beklentileri, 2. sınıf çocuklarından beklenecek şeyler değildi.

Yüksek başarı beklentisi içinde olan anne, çocuğundan kapasitesinin üzerinden başarı beklentisi içine girmişti. Beklenen o başarıyı yakalamayan çocuk ise kendini hep başarısız bulmuştu. Çocuğun kendine olan güveni azalmış, cesareti kırılmıştı. Kendini hep suçlu hissetmeye başlamıştı. Zaten anne çocuğu suçluyordu da zaman zaman.

Aslında annenin yüksek başarı beklentisi belli bir süre işe yaramıştı. Çocuk birkaç ay başarılı olmuştu. Çocuk her alanda iyi olmuştu. Ama daha sonra başarısında düşmeler başlamıştı. Çünkü, anne ondan çok şey istiyordu. Çocuk annenin her şeyi başarması beklentisini karşılayamamış ve başarma azmi kalmamıştı.

Anne, çocuğunun başarılarını taktir etmiyor ve yetinmiyordu. Anne, çocuğu en iyi olsun istiyordu. Çocuğun bazı derslerde başarması önemli değil her alanda başarılı olması önemliydi. Sonuçta çocuk her alanda başarılı olamadığı için yapabildiklerini de artık yapmıyordu. Derste pasif ancak, bazen aniden saldırgan olabiliyordu.

Ne dersiniz değerli anne babalar, çocuğunun hep başarılı mı olsun istersiniz yoksa mutlu mu olmasını istersiniz. Bir çoğunuzun “mutlu olmasını ancak başarılı da olmasını” isteğinizi ifade ettiğinizi tahmin ediyorum.

Lütfen önce çocuğunuzun mutluluğunu isteyin… Zaten mutlu olan çocuk yetenekleri doğrultusunda başarılı da olacaktır

Bu yazımda bir velinin hikâyesini yazarak sizlere mesaj vermeye çalıştım. Sizler de hayal kırıklığına uğramazsınız inşallah…